Ben hiç kimseyi sevmemişim..

Senden önce ne varsa, silindi gitti beynimden.

Nerede doğdum? Nasıl büyüdüm?

Ve ben kimleri sevdim senden önce..

Hepsi artık çözümsüz bir bilmece..

Hic kimseyi ozlemedim bu kadar.
Adini andigimda sizlamadi burnum.
Gogus kafesine hapsolmadi hic, son aldigim nefesim.
Hic bugulanmadi gozlerim senden once.
Bugulanmis bir pencereyi silip elinin tersiyle
Sokaklarda dalip dalip kaybolmadi gozlerim.

Ben senden once hic kimseyi sevmemisim.
Tirnaklarim torpulenmemis duvarda.
Sabrimin kapilari zorlanmamis sonuna dek.
Aci cekerken de sevilebilecegini,
Ustelik belki de en kiymetlisinin de bu olacagini
Hic ama hic kimse kazimamis beynime.

Ben hic kimsede sevmeyi sevmedim senden once.
Daglara yakisan kari, gelincik ciceklerinde bahari,
Ve hic sevmemisim
Onumde ucsuz bucaksiz duran okyanuslari.
Hic kabullenmemisken rotasinda surukleyen ruzgari
Bu kadar cabuk boyun egip indirmemistim yelkenlerimi.

Ben senden once sevmemisim meger.
Bir duvar gibi bilip, sirtimi hep gelecege dayayip
Geri adimlarla ilerlemisim
Gozlerimi attigim adimlardan ayirmadan.
Ben oysa senden once
Hic duzgun yurumeyi bilmemisim basamaklarda.

Simdi senden oncesi yok.. senden sonrasi var.
Ve sensiz, yapayalniz yasamak var bu aski.
Susmak var, konusmamak var yine.
Tespih tespih cekmek var her gunu
Her gun olmek var yani gelecegin gune dek...

Ben hic kimseyi sevmemisim senden once.
Hic kimseyi bu kadar..
Hic kimse icin ölmedim
Ve dirilmedim yeniden...
Ve.. hic kimsenin gozlerinde
Hic bu kadar erimedim.